EO Nederland waterland

In beeld bij de EO serie Nederland waterland

De Nijmeegse schrijver Frank Antonie van Alphen, als journalist verbonden aan De Binnenvaartkrant, wordt in de ze aflevering belicht. De auteur

Telpost Millingen

De wijn, de dood en andere dingetjes

Daar zitten we dan, twee vieze mannen op een bankje op het station. Met een fles wijn en twee kartonnen bekertjes uit de super. Het ledigen van de fles zal ons op de radio ‘naturel’ laten klinken, zo zal de vriendin van de programmamaker na afloop zeggen. Ik zet de lege fles in een krantenvitrine en prompt krijgen we het aan de stok met een schoonmaker. De poetskoelie heeft zo te zien gisteren nog een paar flinke klappen op z’n kop gekregen. Als een schooljochie moet ik hem nabauwen dat ik de fles een volgende keer netjes in de vuilnisbak zal doen. Nadat ik dat heb gedaan, beent hij w

Aan het water, in het hoofd

Weer is het mijn broer. Hij belt voor de tweede keer vandaag. Dus er moet wel iets aan de hand zijn. Hij vraagt wat moeilijk verstaanbaar: “Wat ben je aan het doen?” Ik antwoord: “Ik ben Sherlock Holmes aan het kijken met Robert Downey Jr. en Jude Law, maar Jeremy Brett en Edward Hardwicke zijn eigenlijk veel leukerder.” “Ik heb pas een Sherlock Holmes gezien met een of andere rare, jonge versie van Willem van Hanegem in de hoofdrol,” grinnikt mijn broer. “Maarre, waar ik voor bel – weet je nog dat we als kind in Rotterdam lagen en zo’n rijtje telefooncellen zagen, vla

De prinses met het kristalletje en de peuk

Bij Plein 44 passeer ik een vrouw. Zij staat kromgebogen bij een boom. Zij staart in een bergje ijs dat de groenteboer aan de voet van de boom heeft gedumpt. Zoals dat elke dag wordt gedaan. Het ijs wordt gebruikt om groente en fruit vers te houden. Onbewogen hangt de vrouw boven het hoopje glinster. Totdat zij voorzichtig – bijna kieskeurig – een kristalletje opraapt en er voorzichtig van proeft. Dan weer neemt ze een trekje van de sigaret die zij in haar andere hand vasthoudt. Met langzame bewegingen. En al die tijd blijft zij maar in die houding staan. Ik vraag mij af of de v

In mijn ouders voetsporen

Een man loopt op blote voeten langs het terras, met een plastic tasje groenten in zijn hand. Hij ziet er niet uit als iemand die graag op blote voeten loopt. Je verwacht hem eerder in militair schoeisel. Hij kijkt morsig, zeg maar rustig nurks. Zo’n man die weinig lijkt te glimlachen is een verrassing op blote voeten. Mijn moeder zag er ook nooit uit als de hippiemeisjes van haar tijd. Toch ging zij vaak op blote voeten boodschappen doen in Duitsland, als de koelkast aan boord van onze Frankie-A weer eens bijna leeg was. Keihard eelt kreeg zij door ons te moeten voeden. Ma heeft dat eelt