De prinses met het kristalletje en de peuk

Bij Plein 44 passeer ik een vrouw. Zij staat kromgebogen bij een boom. Zij staart in een bergje ijs dat de groenteboer aan de voet van de boom heeft gedumpt. Zoals dat elke dag wordt gedaan. Het ijs wordt gebruikt om groente en fruit vers te houden. Onbewogen hangt de vrouw boven het hoopje glinster. Totdat zij voorzichtig – bijna kieskeurig – een kristalletje opraapt en er voorzichtig van proeft. Dan weer neemt ze een trekje van de sigaret die zij in haar andere hand vasthoudt. Met langzame bewegingen. En al die tijd blijft zij maar in die houding staan. Ik vraag mij af of de vrouw er al stond, toen dat ijs vanmiddag tegen sluitingstijd werd gedumpt. Je zou bijna denken van wel. Ik ga zitten en kijk toe. Kristalletje, trekje, kristalletje, trekje, kristalletje. Na toch wel enige momenten knipmest zij uit haar gekromde houding omhoog en neemt, voorzichtig nog een puntje ijs proevend, plaats op de dichtstbijzijnde bank. Als op bevel komt er een jongen met opgeschoren hoofd en een sporttas om zijn schouder kwiek naar haar toe gelopen. Hij begint een praatje. Pakje sjek wordt door de vrouw tevoorschijn gehaald, sjekkie wordt door hem gedraaid, er wordt een soort van gezellig gekletst – al twijfel ik aan het gezellig. De vrouw oogt bleekt, uitgebeend, zorgelijk, zie ik nu in het licht. Verslaafd natuurlijk, domkop. De Prinses met het Kristalletje en de Peuk bestaat niet. Ik sta op en loop richting huis langs een langslopend stel. “Kijk altijd omhoog,” hoor ik de aftershavejongen tegen zijn meisje zeggen.

2 comments on “De prinses met het kristalletje en de peuk

  1. Hans Nijenhof on said:

    Mooie pakkende verhalen, frank. Top, fijn om te lezen.

  2. Bart on said:

    Op de een of andere manier zijn wij opgevoed dat een verhaal uit de eindejaardtijd een goede boodschap moet hebben.
    Hier zit een kritische grondtoon in: naar de schrijver zelf toe, en in de laatste zin. Mooi is de poging de vrouw in het stukje meer menselijkheid te geven in plaats van het stempel ‘Verslaafde’. Misschien de boodschap: niet zo gauw in hokjes plaatsen, maar gewoon open kijken. Dat werkt verfrissend.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

HTML tags are not allowed.