Nachtdiesels (proza)

Nachtdieren

zat ik afgelopen nacht achter mijn computer aan een verhaal te werken, gaat de telefoon. of ik rond 04:00 op de Waalkade kon zijn om gefilmd te worden. had niet gedacht dat ze nog contact op zouden nemen. maar nee. ja dus. zittend op mijn stressbankje – want dat was het hele idee – zie ik een ronkend flitse kar aan komen rijden en voor ik het weet zit Ryanne van Dorst naast mij vragen te stellen voor haar tv-programma. over nachtelijk gemijmer aan de rivier en de inspiratiebron die de rivier is om te kunnen schrijven.

Lees meer

de wens naar frens

In 1989 kwam ik met mijn vriendin Jeanine in Nijmegen wonen. In een hoekpand met een aparte ingang voor de bovenverdieping en een ingang beneden. Een studentenhuis zullen we het maar noemen. Eigenlijk woonden daar teveel mensen in één huis. Maar het…

Lees meer

Mep zei Bep

Mijn opa was ingeënt met een grammofoonnaald, zo veel verhalen als hij kon vertellen. Net als mijn vader. Opa Anton en pa Frank waren mijn vertelacademie; mijn journalistieke school. Naast het vertellen van verhalen tekende opa Anton ook graag, na…

Lees meer

De piepende plant

Helemaal overstuur kwam de buurvrouw binnengelopen. ‘Die plant die ik gekocht heb, maakt geluid. Griezelig gewoon.’ Ik kon mijn ogen niet van buurvrouws hijgende boezem afhouden. Twee konijnen leken een slaapplaatsje in haar bustehouder te zoeken. Ik was leerplichtig en…

Lees meer

Hippiedingen

Mijn moeder Jaqueline (inderdaad: zonder ‘c’) deed aan boord vaak op blote voeten boodschappen. Ik denk wel dat mijn vader dat raar vond, als ze zo op een mooie zomerse dag door Mannheim of Stuttgart liep. Ze was geen hippie,…

Lees meer

En voorbij ging de muziek

Toen de Berlijnse Muur werd gebouwd en de Cubacrisis aanstaande was, rolde ons binnenvaartschip, de Frankie-A, zwart als een schoppenaas van de werf van de gebroeders Sander in Delfzijl. Dat was in 1961, toen een prille Beatles in donker leer…

Lees meer

Oeverkinderen

Januari 1995. Het water stond te hoog en iedereen moest evacueren, alle huisraad ging op de bovenverdieping. Bij ons zou het alleen beneden onder water komen te staan, andere mensen van het dorp Haaften zouden minder geluk hebben. Twee onderverdiepingen ruimden we uit, van pa en ma en die van m’n oma. Het was alsof we een begrafenis repeteerden, die twee lege huiskamers.

‘Nou voelen wij ook eens hoe ze zich elk jaar in Bangladesh voelen’, zei pa tot mijn verrassing toen wij ons bij de exodus van auto’s schaarden. Het hele dorp liep leeg. Bizar gezicht.

Mijn ouders zouden bij mij in Nijmegen logeren. Oma werd bij kennissen in Hendrik-Ido-Ambacht ondergebracht. Met poes.

Lees meer