Nachtdiesels (proza)

Oeverkinderen

Januari 1995. Het water stond te hoog en iedereen moest evacueren, alle huisraad ging op de bovenverdieping. Bij ons zou het alleen beneden onder water komen te staan, andere mensen van het dorp Haaften zouden minder geluk hebben. Twee onderverdiepingen ruimden we uit, van pa en ma en die van m’n oma. Het was alsof we een begrafenis repeteerden, die twee lege huiskamers.

‘Nou voelen wij ook eens hoe ze zich elk jaar in Bangladesh voelen’, zei pa tot mijn verrassing toen wij ons bij de exodus van auto’s schaarden. Het hele dorp liep leeg. Bizar gezicht.

Mijn ouders zouden bij mij in Nijmegen logeren. Oma werd bij kennissen in Hendrik-Ido-Ambacht ondergebracht. Met poes.

Lees meer